Doğa çok şey öğretiyor bizlere: Mesela “Akışta Olmak”…
Güneşin hiçbir korkusu yoktur: Yarın yeniden doğar mıyım, doğmaz mıyım acaba diye… Kaygısızca doğar ve vakti gelince batar. Mesela ağaçlar zamanı geldiğinde çiçeklerini açar, zamanı geldiğinde yapraklarını döker. Korkmaz! Ve çırılçıplak kaldığı için endişe etmez: Yeniden renk renk çiçekler açabilecek miyim diye… Rüzgar mesela; eserken düşünmez dalları kıracağını… Sadece eser! Denizler yükseldiğinde geri çekileceğini, geri çekildiğinde bir gün yükseleceğini bilir. Ay, ben hep dolunay kalmak istiyorum diye çaba harcamaz.
Doğada akış bir büyü gibidir; gece gündüzü gündüz geceyi, aylar mevsimleri, mevsimler birbirini takip eder. Akış bu şekilde ilerleyen sonsuz bir döngüdür. Ve zavallı ömürlerimizde doğadaki akış gibi, günler ayları, aylar yılları, yıllar yolları takip eder durur. Akış dünyanın büyük akılalmaz akışı; bazen bu büyük akışın içerisinde coşmuş bir nehir ortasında çırılçıplak kalmış gibi hissetmez miyiz?
Ya “Kelimeler” ?
Kelimeler bazen bağdaştırıcıdır, bazen ayrıştırıcı… Bir ‘merhaba’ veya bir ‘elveda’dır kelimeler tek başına. Kelimeler tek başına çok da güçlü değiller. Ama siz onları cümle oldular mı görün! Keskin ve derin… Bazen tokat olur suratına, bazen dokunmadan yaralar… Cam kırıkları gibidir kelimeler; sussan acıtır, konuşsan kanatır. Bazen yalnız bırakır; bir başına şu insan kalabalığında… Bazı kelimeler bazı zamanlarda tekrar tekrar çıkmak ister ağzından. Kah öfkelisindir kah sevdalı! Bazı kelimeler güzeldir kollarını açtırır sana; sonsuz bir mutlulukla… Bazı kelimeler acıdır, acıtır, sınır tanımaz. Bir de zamansızdır kelimeler; yüzlerce yıl öncesinden gelir bulur seni. Birilerinin bir yere iyileştirdiği kelimeler zamansızdır işte! Kısadır, çarpar yüzüne bir anda! Bazen bir şiir dizesidir, bazen bir roman yahut bir şarkının sözleri… Bulur seni! Bulduğu yetmez gibi sanki hep yanı başındaymışcasına sarmalar… Bazı kelimeler asılı kalır; söylendiği yerde, söylendiği kişide, yazıldığı kağıtta, taşta, kalemde… Hiç ummadığın bir yerde buluşturur seni anılarınla… Bazen hayaller fısıldar kulağına…
Benim eksik, yarım ve biraz da yalnız gibi görünen kelimelerim var.
Belki bir gün, tam ve güçlü cümlelerim olur.
Her şeye rağmen bazı kelimeler çok güzel; mesela “Umut”…