Bir zamanlar Mapushane’de tutuklu olan iki koğuş arkadaşı vardı. İsimleri Bahtiyar ve Ramazan’dı. Mapushane, onların bir araya gelmesi için hiç de ideal bir yer değildi. Ancak, onlar bir şekilde bir araya geldiler ve hayatları boyunca unutamayacakları bir dostluk kurmaya başladılar.
Bahtiyar ve Ramazan, birbirlerine samimiyet ve masumiyet ile bağlıydılar. Onlar için kardeşlik, samimiyet, masumiyet, adalet, hak, hakkaniyet, saf ve temizlik çok önemli kavramlardı. Bunun için, zorlukların üstesinden gelmek için birlikte mücadele ediyorlardı ve birbirlerine destek oluyorlardı.
Bir gün, Ramazan’ın dedesinin cenazesi için izin alması gerekiyordu. Ancak, izin almak imkansızdı. Mapushane yönetimi, onlardan hiçbirine izin vermiyordu. Ramazan, mapushane yönetiminden tabi ki izin alamadı.
Ramazan, artık ümitsizliğe kapılmıştı. Ancak, Bahtiyar onun üzüntüsünü fark etti ve ona yardımcı olmak istedi. Birkaç arkadaşlarını yanlarına çağırdılar ve bir plan yaptılar. Planlarına göre, Ramazan’ın dedesinin cenazesine gitmesini sağlamak için harika bir fikirleri vardı.
Ramazan, izin alamayacağı için, dedesinin cenazesine gitmek için kaçmak zorunda kalmıştı. Ancak, kaçışın başarılı olması oldukça zordu. Bahtiyar ve arkadaşları, zorlu bir plan hazırladılar. Böylece, Ramazan’ı kaçırmak için her şeyi düşündüler.
Sonunda, planları başarılı oldu. Ramazan dedesinin cenazesine katılmayı başardı. Dedesi için dualar etti ve gözyaşları içinde onu toprağa verdi. Mapushane yönetimi ise, kaçışın gerçekleştiğini fark ettiğinde oldukça sinirlendiler. Ancak, Bahtiyar ve arkadaşları kaçışın sorumluluğunu üstlendiler. Ramazan’da arkadaşlarına zarar gelmesin diye mapushaneye geri döndü.
Bahtiyar ve Ramazan’ın arkadaşlıkları, onların sadece iyi günlerinde değil, kötü günlerinde de birbirlerine destek olabileceklerini gösterdi. Bu durumda, arkadaşlıklarının ne kadar değerli olduğu anlaşıldı. Onların dostluğu, birçok zorluğun üstesinden gelmelerine yardımcı oldu. Böylece, hayatları boyunca unutamayacakları anılar biriktirdiler.
Mapushane Arkadaşı : Tiyatro
Tabi ki böyle bir hikaye hiç olmadı. Ramazan’ın ne hayatta dedesi kalmıştı, ne de Ramazan mapushaneden kaçmıştı. Eğer bu hikaye gerçek olsaydı Ramazan mapushaneye hiç dönmezdi. Bahtiyar’ı ve diğer arkadaşlarını da kurtarmak için elinden geleni yapardı.
İzahı olmayanın mizahı olur. Dolayısıyla, mapushane içine girmek de komedi, çıkmak da komedi. Aynı zamanda girmek de acı, çıkmak da acı. Komedinin ve acının aynı anda bulunduğu yerler tiyatrolardır.
Ramazan ve Bahtiyar bir tiyatro oyunu içerisinde olduklarının farkındaydı. Onlar için mapushane bir dergi ve gazete binası, iş merkezi, sanat atölyesi ve hatta spor salonu gibiydi. Sürekli üretiyorlardı. İkisinin de yazdığı, çizdiği kağıtlar boylarını aşmıştı.
Bu kağıtların boyu zulmün boyuydu.
Şuraya kara kalem çizimi mi de bırakayım:
